سید بن طاووس(ره) در کتاب كشف المحجه خود سفارشهایی به فرزند گرامى خود داشتهاند که دانستن آنم برای ما خالی از لطف نیست که فرازی از آن را در اینجا میآوریم.
اى فرزند، اى محمد، و اى كسانى كه از تبار من هستید، و اى دیگر مردمان از اهل من و اى برادران كه این نوشته را خواهید خواند - و امیدوارم خداى جل جلاله هر مراقبتى كه در نهان و آشكار اراده فرماید به شما بیاموزد – بدانیدكه:
در رفت و آمد و مخلوط و قاطی شدن با مردم، بیمارى و دردى سهمگین است، و كارى است سخت كه انسان را از یاد خداى جل جلاله باز مىدارد، و امروز این دشوارى به همانجا رسیده است كه در زمان جاهلى جریان داشت.
در آن روزگار مردم از اشتغال به جلالت الهى غافل بودند، و به بتان مىپرداختند. پس اى فرزند، چندان كه توانى از رفت و آمد بسیار با مردم بپرهیز كه من آزمودهام، و دیدهام كه رفت و آمد بسیار با مردم در دین مایه بیماریهاى خطرناك است، از جمله گرفتاریهاى آن این است كه به امر به معروف و نهى از منكر گرفتار مىآیى. پس اگر از سر راستى و اداى امانت به این كار پردازى به یقین همه دشمن تو گردند، و به جاى آن كه به یاد رب العالمین جل جلاله باشى به دشمنى با مردم مشغول خواهى شد و اگر با آنان به نفاق و مدارا پردازى، پس آنان در مقابل مولاى تو، خدایان و الهه تو خواهند شد، و در پیشگاه الهى رسوا خواهى بود، چرا که او ترا مىبیند، و مىداند كه در حضرت مقدس او به استهزا پرداختهاى و به خلاف آنچه در دل دارى تظاهر مىكنى، و بدینگونه حرمت او را سبك مىشمارى و چنین مىپندارى كه آگاهى مردم به ارزش تو مهمتر است تا آگاهى حق تعالى به تو و اگر شیطان ترا مغرور كرد، و نهاد بهیمى و جاذبه هوا و هوس و دنیا دوستى ترا فریفت، و در دلت انداخت كه تو نمىتوانى با مردم از در انكار و اختلاف در آیى، و با آنان نبرد كنى، به آنان بگوى كه مىتوانى آنچه مىگویند نیرنگ و فریب است، زیرا كسانى كه حرمت پروردگار ترا بشكنند، و حرمت رسول او را كه جد توست را پاس ندارند، و حرمت پیشوایان معظم ترا نپایند، و این بى حرمتى را با انجام كارهاى ناپسندى مرتكب شوند، كه حرمت مالك اولین و آخرین را و حرمت پیمبران و مرسلین را و همه عارفان را كه اولیاى خداى جل و جلاله مىباشند، بشكنند و هتك ناموس دین كنند، همانا حرمت ترا نیز نمىپایند، و حرمت هیچ یك از مردمى را كه تو گرامى مىشمارى پاس نمىدارند.
شاهد مثال بر این نكته این است كه اگر در مجلسى در مقابل مردم دستار از سر تو برگیرند، یا از روى سبك شمردن تو و اهانت به تو چیزى را به زور از تو بستانند، هرگز از آنان غفلت نمىكنى، و چنین بهانه نمىآورى كه قدرت درگیرى با آنان را ندارى، بلكه بسا كه به بهاى جان گرامى و هر چه كه دارى با آنان در افتى و براى انتقام از آنان هر كوششى كه در قول و فعل بتوانى بجاى آورى، و از آنان به هر وسیله كه باشد روى برگردانى، و عمل آنان را ناشایسته شمارى، و از دیگران در مقابله با آنان یارى جویى.
پس با اینكه مىدانى هتك حرمت مولاى تو "فاطر الخلایق و مالك المشارق و المغارب" مانند هتك حرمت تو نیست حرمت تو در مقایسه با حرمت عظیم كبیر حق تعالى هیچ است: پس چگونه رضا مىدهى كه حرم تو از حُرمت او بالاتر باشد، حال آن كه غرق نعمت اویى؟! در قبضه اختیار او مملوكى و ناتوانى؟! آیا در حضرت مقدس او گستاخى چنین اهانتى را دارى؟!
محرمیت با خوردن شیر زنان...!
يكي از علماي ديني عربستان وهابي، با استناد بر رواياتي از عايشه ميگويد كه شير خوردن حتى مرد بزرگ از زن نامحرم اشكالي ندارد و پسر رضاعي آن ميشود .. حتى اگر از شير دهنده کوچکتر باشد . شيخ اَلباني يكي از علماي ديني عربستان وهابي، در يكي از جلسه هاي درس خويش با استناد بر رواياتي و بالأخص روايتي از عايشه ميگويد كه شير خوردن، حتى مرد بزرگ از زن نامحرم اشكالي ندارد و پسر رضاعي آن ميشود .. حتى اگر از شير دهنده کوچکتر باشد .. !! دليلش بر جواز هم روايت عايشه است و هم اين كه اين امر شهوت انگيز نيست.
با توجه به عدم تاكيد بر نحوه شيرخوارگي بنظر ميآيد كه اين عمل ميتواند با تماس مستقيم صورت پذيرد. و از آنجا كه اختلاف سني هم ملاك نيست بنابراين يك مرد 50 ساله با خوردن شير يك زن جوان مثلا 20 ساله تبديل به پسر او ميشود هر چند كه 30 سال هم از مادر بزرگتر باشد!.
وای بر علماي وهابي عربستان؛ حماقت را تا کجا پيش ميبرند و تا كجا مردم را احمق و بي عقل تصور كرده اند.
متاسفانه از اين دست حديث هاي جعلي منتسب به عايشه متاسفانه در بين اهل سنت فراوان ديده ميشود که نه با عقل سازگارند و نه با شرع. اسلام را دینی وارونه جلوه می دهند و نه تنها جاذبه ایی ندارند که موجب دفع هر شنونده ایی می شوند.
چند سوال در مورد این فتوا:
1-اصلا چه نياز و اجباري در اينمورد احساس شده است كه اين عالم محقق!! صدور اين فتوا را لازم ديده اند. مثلا آيا تعداد زنان نازا و بي فرزند رو به افزايش بوده و يا تعداد مردان بي مادر از حد و نصاب گذشته است كه ايشان سعي در حل اين مشكل داشته اند!
2- ازآنجا كه كودكان را معمولا بين 2 تا 3 سالگي از شير ميگيرند،مشخص نشده كه بزرگترها را كي بايد از شير خوردن گرفت!
3- مشخص نشده است كه بعد از دفعه اول شيرخوارگي و نائل شدن آن مرد به مقام فرزندي،آيا آن مرد ميتواند آزادانه به شيرخوارگي ادامه دهد؟
4- در فتوا مشخص نشده كه تا چند مرتبه ميتوان به مقام فرزندي با زنان مختلف نائل آمد!؟.
5- از جانب عايشه همسر پيامبر توسط شيخ اجل الباني روايت شده كه اين عمل شهوت انگيز نيست! سئوال اين است آیا امکان دارد از سينه زن نا محرم اقدام به شيرخوارگي كند و در حين انجام فقط و فقط احساس شيرخوردن!!داشته باشد ولا غير؟
شايد مقلدين الباني و مدافعين اين فتوا بگويند شما آدم منحرفي هستي كه اينگونه فكر ميكني چرا که ما علماي زيادي داريم كه اقدام به اينكار كرده و ميكنند ولي فقط احساس شيرخوارگي!!!داشته اند. در پاسخ باید گفت كه سريعا نسبت به مرد بودن آقايان اطمينان حاصل فرمائيد.
6- در فتوا مشخص نشد كه پس ازمقام فرزندي آن زن ميتواند مثلا فرزندش را حمام ببرد و الاآخر....
7- در فتوا تكليف شوهرآن زن مشخص نشده است كه آيا ايشان هم اتوماتيك وار به مقام پدري نائل ميشوند و يا اينكه بايد عمليات ديگري! صورت پذيرد؟ و خلاصه صدها سئوال ديگر که بیان از تهی بودن این گونه فتواها است...
منبع:(www.mohakeme.com)
اولین اثر عبادت، تسلط بر خود
اولین اثر عبادت که انسان را به خدا نزدیک می کند [تسلط بر خود است.] از اینجا شما بفهمید کدام عبادت قبول است و کدام قبول نیست. عبادت بدون اینکه انسان را به خدا نزدیک کند عبادت نیست، یعنی باور نکنید که انسان عبادت کند ولی به خدا نزدیک نشود و عبادتش را هم درست انجام داده باشد؛ چنین چیزی محال است. عبادت، مرکب تقرب و نزدیک شدن به خداوند است. آن وقت عبادت بنده و جنابعالی مقبول است که ما را به خدا نزدیک کند. و باور نکنید که انسان به خدا، این کانون لایتناهای هستی نزدیک بشود ولی بر بصیرت و ایمان و روشنایی اش افزوده نشود، بر قدرت و حیات و اراده و تسلطش افزوده نشود. اولین مرحله که اولین نشانه است برای اینکه ما بفهمیم آیا عبادت ما مورد قبول پروردگار هست یا نیست، ارزش اجتماعی عمل ماست. یعنی چه؟ یعنی اگر ما عبادت کنیم، این عبادت – که مکرر هم هست و مخصوصاً درباره ی نماز بیشتر صدق می کند – برای چیست؟ برای اینکه ما همیشه یادمان باشد ه بنده هستیم و خدایی داریم. گاهی افرادی سؤال می کنند فایده ی نماز خواندن ما برای خدا چیست؟ برای خدا چه فایده ای دارد که من نماز بخوانم؟ دیگری می گوید: شما می گویید من نماز بخوانم، نزد خدا اعلام بندگی کنم؛ مگر خدا نمی داند که من بنده اش هستم که مرتب بروم آنجا بایستم اعلام بندگی کنم، تعظیم کنم، چاپلوسی کنم تا خدا یادش نرود که چنین بنده ای دارد. اگر خدا یادش برود، چنین خدایی که خدا نیست. شما که می گویید خدا هرگز یادش نمی رود. پس عبادت کردن برای چیست؟ خیر، نماز برای این نیست که خدا یادش نرود چنین بنده ای دارد؛ نماز برای این است که بنده یادش نرود خدایی دارد؛ نماز برای این است که ما همیشه یادمان باشد که بنده هستیم، یعنی چشم بینایی در بالای سر ما وجود دارد، در قلب ما وجود دارد، در تمام جهان وجود دارد؛ یادمان نرود به موجب اینکه بنده هستیم خلقت ما عبث نیست؛ بنده هستیم پس تکلیف و وظیفه داریم. پس اینکه من نماز می خوانم، مرتب می گویم: الله اکبر، لا حول و لا قوة الا بالله، سبحان الله، و اعلام عبودیت می کنم که من بنده هستم، برای این است ک همیشه یاد خدا در دل من باشد. فایده ی آن چیست؟ در این مرحله فایده اش این است: یادمان هست که بنده هستیم، یادمان هست که وظیفه داریم، یادمان هست که قانون خدایی عادلانه ای در دنیا وجود دارد؛ به این قانون باید عمل بشود.
به همین مناسبت مجلس جشن و سروری در حسینیه دوطفلان مسلم برپا می باشد .
سخنران : حجت الاسلام و المسلمین یوسف هاشمی
مداح : حاج علی یاسینی
زمان : یکشنبه 88/4/14 ساعت 20:45
مکان : خ خاوران ـ شهرک رضویه ـ خ انیسی ـ 15م طالقانی
حسینیه دوطفلان مسلم متوسلین به قمربنی هاشم
